در بيمارستان خصوصى، بيمار ممكن است در اتاق يكتخته، دوتخته، سهتخته يا اتاق عمومى، يعنى اتاق چهارتخته و بيشتر بسترى شود. بيشتر بيماران ترجيح مىدهند كه در اتاق يك تخته يا به اصطلاح، اتاق خصوصى بسترى شوند. در بيمه گروهى مازاد درمان، تأمين هزينههاى بسترى در اتاق خصوصى در تعهد بيمهگر نيست، مگر اينكه بنابر ضرورت پزشكى، بسترى بيمار در اين اتاق لازم باشد. در اين صورت، بيمهگر تعهد دارد هزينه اتاق خصوصى را بهعنوان بخشى از هزينههاى بيمارستانى پوشش دهد. در مقابل، اگر بسترى در اين اتاق ضرورت نداشته باشد، بيمهگر فقط هزينههاى بسترى در اتاق دوتخته را مىپردازد. بهعبارت ديگر، در اين حالت تفاوت هزينههاى بسترى در اتاق خصوصى و اتاق دوتخته را بيمهشده، خود بايد تأمين كند.
اتاق ايزوله يك نوع ديگر از اتاق خصوصى است. اين اتاق باداشتن تجهيزات ويژه، براى بسترى برخى از بيماران مانند فرد مبتلا به بيمارى عفونى يا دچار سوختگى شديد كاربرد دارد.
در بيمارستان، پرستاران مراقبت از بيمار و ارائه خدمات درمانى به او مانند تزريق سرم يا آمپول، پانسمان، تعويض سوند و بهطور كلى، مراقبت از رعايت دستورات درمانى و دارويى پزشك را برعهده دارند. با وجود اين، بعضى از بيماران مانند بيمار خردسال يا بزرگسال و افرادى كه عمل جراحى خاصى داشتهاند نياز به مراقبت مستمر دارند. در اين حالت، به شرط وجود ضرورت پزشكى، بيمهگر تعهد دارد هزينههاى همراه بيمار را بهعنوان بخشى از هزينههاى بيمارستانى پوشش دهد.
هزينههاى بيمارستانى و جراحى در موارد زير از شمول تعهد بيمهگر خارج است: ... هزينه اتاق خصوصى و همراه بيمار، مگر در موارد ضرورى به تشخيص پزشك معالج و تأييد پزشك معتمد بيمهگر (شرطى در بيمه گروهى مازاد درمان).