صرف ادعاى خسارت شخص ثالث، بيمهگر را متعهد به جبران خسارت نمىكند، مگر اينكه مرجع قضايى رأى به تقصير يا مسئوليت بيمهگذار در وقوع خسارت داده باشد. البته، اين عبارت منافى اين نيست كه بيمهگر، با توجه به نظريه مرجع كارشناسى، احراز مسئوليت بيمهگذار در وقوع خسارت را، خود انجام بدهد. نگاه كنيد به پرداخت خسارت بدون رأى دادگاه.
در حين بررسى خسارت ادعاشده، گاهى معلوم مىشود كه اين خسارت تماماً، بهعلت تقصير بيمهگذار پديد نيامده است. بهعبارت ديگر، شخص زيانديده خود تا حدودى در وقوع خسارت سهم داشته است. در اين موارد، مرجع كارشناسى يا دادگاه با بررسى و تعيين درجه تقصير طرفين، ميزان خسارت ناشى از تقصير بيمهگذار را تعيين مىكند. براى اطلاع از موارد صدور رأى به تخفيف در پرداخت خسارت، نگاه كنيد به ماده چهار قانون مسئوليت مدنى (در صفحات 74-73).
در مواردى كه مسئوليت بيمهگذار با توجه به اسناد و مدارك ارائهشده، از نظر بيمهگر محرز باشد بيمهگر مىتواند قبل از صدور رأى از سوى مرجع قانونى ذىصلاح، با تحصيل موافقت بيمهگذار، مدعى يا مدعيان نسبت به پرداخت و تسويه خسارت اقدام كند (شرطى در بيمه مسئوليت حرفهاى پزشك).